Generatieve AI wordt vaak gepresenteerd als een democratiserende kracht: technologie die expertise toegankelijk maakt en drempels verlaagt. Tegelijkertijd laten recente data zien dat juist hogeropgeleiden momenteel het meeste profiteren van deze nieuwe mogelijkheden. Versterkt genAI bestaande verschillen, of kan het juist een hefboom worden voor sociale mobiliteit?
In dit artikel onderzoekt Júlia Martins Simons deze ogenschijnlijke tegenstelling aan de hand van het werk van Ethan Mollick en het recente Anthropic Economic Index Report. Het centrale inzicht: de impact van genAI wordt niet primair bepaald door het model, maar door hoe organisaties leren organiseren. De vraag verschuift van technologie naar ontwerp.
Voor L&D en werkplekleren ligt hier een strategische opdracht. Niet alleen het implementeren van AI, maar het vormgeven van leerstructuren waarin professionals ongeacht opleidingsniveau leren samenwerken met genAI als co-intelligentie.